Een levend loket dat hart verloor aan Friesland
LEEUWARDEN - Regelneef, manusje-van-alles, ritselaar en - ik geef toe, een tikkeltje ouderwets - Jan Doetal of duvelstoejager. Het is gek dat er nauwelijks respectabele benamingen bestaan voor mensen met meerdere talenten. Personen die vaak over verschillende buitengewone capaciteiten beschikken, in allerhande vakgebieden bovendien. In de filmwereld heet zo iemand een commissioner, productieleider of -assistent. Kijk, dat klinkt al een stuk beter.
Tegenover me zit filmcommissioner Anton Felipa (44). Hij – sinds dit jaar aan Firda verbonden als docent Film- en Videomaker/AV Specialist - kent iedereen en iedereen kent hem. Nou ja, in de noordelijke filmwereld. Al zal Anton het zelf nooit zo zeggen. Bescheidenheid siert de Fries, zullen we maar zeggen. Want Fries, dat is deze Curaçaoënaar zonder meer. Dat gaat hij hier zelf allemaal uitleggen: in een monoloog.
,,Wat een filmcommissioner allemaal doet? Veel. Vanuit de platforms Screen Noord en New Noardic Wave ben ik de contactpersoon. Eigenlijk is de filmcommissioner een levend loket waar Friese makers terecht kunnen. Ook producenten van de buiten de provincie kloppen bij mij aan. En soms ben ik een doorgeefluik. Voor crew, voor vragen over locaties of vergunningen.
Bedoeld voor de makers
New Noardic Wave is het platform voor talentontwikkeling. We organiseren verschillende programma’s waar we allerlei makers voor uitnodigen. Regisseurs, cameramensen, acteurs, you name it. Screen Noord bestaat nu vier jaar en onze contacten en database worden groter. Eigenlijk zijn we een soort marketingbureau voor film in het Noorden. We willen ervoor zorgen dat het Noorden als filmgebied goed en vaker in beeld wordt gebracht.
Ik probeer zoveel mogelijk mensen aan elkaar te koppelen. Niet iedereen kent de weg en daar help ik graag bij. Soms is ineens een geluidsman nodig. Dan weer zoekt iemand een acteercoach of een cameraman. Vaak levert het mooie samenwerkingen op.
Curaçao
Op 2 augustus 2025 is het 22 jaar geleden dat ik naar Nederland kwam en in Leeuwarden ben komen wonen. Ik ben geboren op Curaçao. Toen ik nog op het eiland woonde, werkte ik in de hotellerie en studeerde toerisme. Via een kennis kwam ik terecht op het kantoor van de Kamer van Koophandel. Dat was leuk, omdat ik me met verschillende handelsmissies bezighield. Toch miste ik iets.
Een vriendin van me studeerde aan de christelijke hogeschool in Leeuwarden. Ze stuurde me een enveloppe met allemaal brochuremateriaal. Een flyer greep me meteen. ‘Word Een Ster Achter De Schermen’, stond erop. Het was een brochure van de opleiding Media Entertainment en Management. Een ster achter de schermen, dat was precies wat ik wilde worden.
Ik was voor de eerste keer in het buitenland. Ver van huis. Mijn vader overleed toen ik nog maar vier jaar was. Ik was enig kind, maar had wel neven en nichten die in Nederland woonden. In Haarlem en Rotterdam, niet in het Noorden. Veel mensen van mijn eiland vinden het hier te koud. Ik niet. Ben een echte Liwwadder en eigenlijk geniet ik intens van de kou. Haha.
Het gemis van mijn moeder
Het was wel moeilijk om mijn moeder achter te laten. We hadden een geweldig contact. Ze is in 2016 overleden. Ze was ziek, suikerziekte, en lag in het ziekenhuis. In november en december 2015 was ik nog bij haar op Curaçao. Toen leek het juist beter met haar te gaan, maar op een gegeven moment ging ze snel achteruit. Op 16 maart werd ik gebeld door mijn nicht die vertelde dat ze was overleden. Ik kon het niet geloven en zakte in elkaar. Het was bizar. Het voelde natuurlijk niet goed dat ik niet bij haar was toen ze overleed. Maar de echte klap kwam veel later.
Een kist regelen, dat is het raarste wat ik ooit heb gedaan. Dat wens ik niemand toe. Ik had niet gedacht dat ik mijn moeder niet meer zou spreken. In mijn hoofd zou ik haar nog terugzien, maar het lot besliste anders. Pas toen ik terug in Leeuwarden was, realiseerde ik me hoezeer ik mijn moeder miste. Want ik sprak haar elke dag. Over de kleinste dingen. Ik ben na 2016 nog een keer teruggegaan vanwege het overlijden van mijn tante.
Culturele openbaring
Je kunt gerust zeggen dat ik het gevoel voor thuis ook in Friesland heb leren kennen. Ik begrijp de Friezen die sterk aan hun taal hechten. Ik praat met huisgenoten en familie in het Papiaments. Dat vind ik belangrijk en daar voel ik me goed bij. Ik herkende dit gevoel toen ik ooit een serie vlogs over het skûtsjesilen maakte. Er werd alleen Fries gesproken. En ook al begreep ik niet alles, ik herkende wél alles. Skûtsjesilen is veel meer dan een zeilwedstrijd alleen. Het is een ritueel, een gemeenschap, een volksfeest. Met eigen regels en gedragingen.
Het is eigenlijk niet vreemd dat iemand als ik, die er anders uitziet en de taal niet verstaat, zich toch sterk verbonden voelt met een Fries. Tja, mijn moeder heeft het mij geleerd: de kracht en waarde van taal. Ze sprak Spaans, Engels, Nederlands, Papiaments en de Surinaamse taal Sranagtongo. Je zou dus kunnen zeggen dat zij ervoor gezorgd heeft dat ik me hier thuis voel. En dat is een geruststellende gedachte.”
