‘We zijn allemaal Vikingen!’
LEEUWARDEN - Zoals iemand het op Into the Grave formuleert: “Dit is een woke-vrije zone, de vriendelijke versie.” Ze dragen meters haar, zwarte bandshirts, lederen vesten, en soms slechts veel huid. Ik draag een lippenstift genaamd ‘Mauve Mania’. Vooroordelen? Die heeft iedereen, ook ik. Maar vandaag ontdek ik wie deze mensen écht zijn: “Het liefste publiek ooit!” Marije de Lange ging namens Zomers Groot Leeuwarden op onderzoek uit.
“Mooi dat dit kan in Nederland, dat niemand hier moeilijk over doet.” Dat is het eerste wat een bezoeker me zegt terwijl ik - op afgetrapte bikerlaarsjes - het festivalterrein van Into the Grave betreed. Ik stel een eenvoudige vraag: wat denk jij als je mij ziet op een metalfestival als dit? Het antwoord raakt precies de kern van mijn zoektocht: wie zijn ‘de metalheads’?
Verademing
Het driedaagse festival vindt dit jaar voor het eerst niet plaats op het Oldehoofsterkerkhof, maar rond het Stationskwartier. Mijn eerste Into the Grave ooit: een verademing. Het industriële decor sluit naadloos aan bij het genre, en het is heerlijk om vrij te kunnen bewegen over het ruime terrein. Het festival is uitstekend georganiseerd: nergens wachtrijen, amicale beveiliging, en - niet overdreven - de schoonste festivaltoiletten die ik ooit heb gezien, ondanks de tweede hittedag op rij.
Hoewel ik mezelf als open persoon beschouw – ik kan met bijna iedereen praten, zolang er maar een beetje echtheid is – maakt ook mijn brein hokjes. Opvallend is dat twee van de sympathiekste, zachtaardige mensen die ik ken, al jaren metalliefhebbers zijn.
En dat blijkt geen toeval. “Mensen denken: agressie!”, vertelt Thea, “maar dit is juist het liefste publiek ooit. Iedereen verschilt en mag zichzelf zijn. Ik heb hier nóóit ruzie meegemaakt.” Albert, een fervent metalkenner, vult aan: “Er zijn mensen die vinden dit fout, net als homo’s, lesbo’s of wie dan ook. De kern is: begrip. Dat je elkaar accepteert, ook als je het oneens bent.” Hij pauzeert even. “Dat zit in de hersenwerking.”
Nerd op muziekgebied
Jeroen, basisschoolleraar, noemt zichzelf “een nerd op muziekgebied”, een label dat metalfans vaker krijgen opgeplakt. “We lijken ruig, bedekt met tatoeages. Het is een stijltje; ik houd ervan. Niemand kijkt raar op. Heerlijk toch, dat jij hier gewoon mascara draagt?” Zelf groeide hij op vlakbij Wâldrock. “Ooit werd ik wakker met Black Sabbath’s Paranoid op de wekkerradio. Toen wist ik: zo moet dat!”
Wie hier rondloopt, komt van overal. ICT’ers, zorgmedewerkers; zelfs een hartchirurg. “Intellect!”, roept Jeroen. En Cor en Edward - trotse Bildtkers getooid met Bildtstar-stickers en elfenkrullen - voegen daar nog iets typisch Fries aan toe: “De mienskip hjir tinkt om inoar.” Toen er gisteren een ruzietje was, greep de beveiliging niet in met spierballen, maar met empathie: handen schudden, anders geen muziek. Opgelost.
Vreemde eend
Wat ‘echte metal’ is? Talloze subgenres, begrijp ik van iedereen. “Metal is zó breed,” zeggen Edward en Cor. “Gisteren nog: capoeira op metal. Vreemde eend, dat wel.” Google kent het niet, Into the Grave wel. Voor Jeroen is metal pure therapie: “Voor elke gemoedstoestand is er een soort die me verder helpt.” Kevin uit Meppel luistert het alleen live: “Muziek moet je voelen.” Een vader en zoon vatten het krachtig samen: “Een hobby. Een lifestyle.”
De inwendige mens wordt ook niet vergeten. Chef David van De Wilde Slager grijnst achter een BBQ vol zwijnentanden. “Dit is het beste publiek. In Groningen zijn mensen stugger.” Kijk, dat horen we graag! ’s Middags werd er een wild zwijn geslacht voor het oog van het publiek - ik was op dat moment toevallig nét even ergens anders - maar tegen middernacht proefde ik de wildstoof. Onweerstaanbaar.
Dwergenband
En de bands? Vooruit, daar kwam ik ook voor. Windrose, een Italiaanse dwergenband met vrolijke powermetal, won harten. “Are you digging a hole?” zong de zanger. Friezen bleken daar verrassend gevoelig voor; is het ons Vikingbloed? W.A.S.P. gaf een meebrulbare show met minder perversiteit dan verwacht. Helaas ontbrak ‘Animal (Fuck Like a Beast)’. Met lichte spijt - enigszins verzacht door de trotse Bildtstar-fans - miste ik Bildtstars show. De Fryske trots vlamt zondag op het hoofdpodium. ‘Au revoir’ dan maar, thuis op repeat.
De absolute uitsmijter van de dag én de reden dat je Into the Grave volgend jaar wilt ervaren? Die komt van Windrose-frontman Francesco Cavalieri: “If you feel inside that you need help, go talk to a friend, drink a beer. There’s always a solution, my brothers.”
Een hartverwarmende me(n)taliteit.
Tekst Marije de Lange
