“Ik zing eigenlijk altijd”
LEEUWARDEN - Ze is een van de Floydettes, de backing-vocals van Pink Floyd Project; volgens de fans behorend tot de beste Pink Floyd-tributebands ter wereld. Voor Femke Hoeksma, want over haar hebben we het, staat zingen en muziek synoniem aan leven. Het is er altijd, ze kan niet anders. En wil niet anders. Zomers Groot Leeuwarden sprak uitgebreid met Hoeksma (1985). Een vrouw met veel noten op haar zang; want een Floydette, maar dan nog zoveel meer.
Zo vormde ze aan het begin van deze eeuw met zus Sanne en hartsvriendin Maeike Sijtsma de Friese popgroep Three-Ality. Na tien jaar, in 2012, kwam aan hun samenwerking een abrupt einde. Maeike kwam plotseling te overlijden: een vreselijk verlies. Three-Ality, zo voortvarend gestart - met het winnen van het Friese Songfestival Liet 2002 een album en optredens door het hele land – hield op te bestaan. “We kenden elkaar van jongs af aan. Het was een ontzettende klap.”
Van Paradiso tot het tv-programma De Wereld Draait Door: de geboren en getogen Leeuwardense vulde poppodia en theaters met wereldmuziek, dance en blues, rock, country en soul. Met opnieuw haar zus zong ze op achtergrond mee met Senna Black. Ze maakte vanaf 2012 deel uit van de band Souldada en toerde zelfs in Zuid-Afrika. Optredens met artiesten als Nynke Laverman, De Kast, Iris Kroes, Twarres en Edsilia Romsley verrijkten haar muzikale pallet met nog meer kleur, waarna ze in 2013 zangcoach werd bij Zangles Friesland/Groningen dat ze in 2023 als onderneming overnam,
Met Pink Floyd Project (PFP) verkocht ze drie keer de RTM zaal van de Rotterdamse muziektempel Ahoy uit. Met de band speelt ze al twaalf jaar veel in binnen- maar vooral buitenland. Voor wie PFP en de Floydettes de komende tijd dicht bij huis wil zien, moet geduld betrachten: pas op 20 december is de band in Friesland, in Poppodium Iduna.
Waar ben je opgegroeid?
“In Leeuwarden. Altijd. Geboren, getogen, nooit weggegaan. En dat vind ik eigenlijk heerlijk. Samen met mijn man Sem en onze dochter Lorin van vijf woon ik er nog steeds met veel plezier.”
En muziek, zat dat er vanaf het begin in?
“Ja, absoluut. Mijn zus Sanne en ik zongen al samen toen we kinderen waren. We zaten bij Parnas, deden musicals, zaten in koren. Ons eerste koor heette de Flitspoppers, hoe verzin je het! Later werd dat het puberkoor Hartkoor. We leerden veel, traden veel op en kregen al snel solo’s. Zingen was gewoon wie we waren. Het voelde voor ons heel natuurlijk.”
Was het thuis ook zo muzikaal?
“Nou, het was vooral heel gezellig. Mijn lieve ouders en broer lieten ons lekker onze gang gaan. Er was altijd geluid in huis. Vrienden, feestjes met muziek, repetities en dansshows in de keuken. Mijn vader en moeder zaten in het onderwijs. Mijn vader bracht ons naar alle repetities, talentenjachten, musicalaudities en optredens door het hele land. Hij stond ons bij voor advies. Mijn moeder hielp met de regie, uitspraak het maken van liedteksten. En natuurlijk moest de hele familie vaak als publiek fungeren. Ze stimuleerden ons om creatief en ons zelf te zijn.”
Wanneer dacht je: dit wil ik écht?
“Ik denk dat ik elf was. Toen stonden Sanne en ik al in de Leeuwarder Courant met de kop: zusjes dromen van fans en bodyguards. Serieus, haha! Het was natuurlijk een beetje kinderlijk, maar we wisten wel: muziek wordt ons leven.”
Hoe zag dat begin eruit?
“We zongen overal. Straatfestival, Bevrijdingsfestival, Koninginnedag. We verkleedden ons, zongen a capella liedjes van ons koor in alle talen, zoals Russisch, Afrikaans, Iers, en zetten gewoon de hoed neer. Volgens mij haalden we eens vijfhonderd gulden op in een middag. Toen dachten we: hé, dit werkt!”
En toen kwam Three-Ality.
“Ja, precies. Eerst was het een beetje een ‘Friese K3’: drie meiden, rood, blond en bruin. Maar we wilden meer dan dat. We wilden zelf liedjes maken. Uiteindelijk werden we Three-Ality: Sanne, ik en Maeike. We wonnen Liet 2002, maakten een album, toerden door het land. Het leverde mooie samenwerkingen met Omrop Fryslân op en we maakten een album. En toen overleed Maeike plotseling. Mijn beste vriendin en zangpartner. Het was een enorme klap. Sanne en ik konden niet meer verder onder de naam Three-Ality. Dat voelde niet goed. Het was alsof we een zusje waren kwijtgeraakt.”
Daarna pakte je het zingen weer op?
“Dat was eigenlijk geen keuze. Muziek zat in me. Sanne en ik zijn samen blijven optreden omdat het niet-zingen te moeilijk was. Met de band Souldada brachten we op een gegeven moment het album Watervolk uit. Sanne en ik wilden naast solo en met z’n tweeën toch ook weer graag een zangtrio vormen. Sanne kende iemand uit haar studietijd. Petra Creutzberg, iemand met een mooie stem, muzikaal, met zangervaring en ook nog eens erg lief.”
En toen kwam Pink Floyd Project.
“Wij werden benaderd door de oprichter van het project, Andre Becker, en deden met z’n drieën auditie. Dat was rond 2013. Inmiddels zijn we twaalf jaar verder, noemen we ons de Floydettes, en doen we vijftig shows per seizoen. Van Duitsland tot Spanje, van kleine theaters tot drie keer een uitverkocht Ahoy. Ongelooflijk. We staan november 2025 zelfs in Praag. Dit zijn geweldige avonturen. We zijn nu echt een grote familie.”
Ben je zelf eigenlijk met Pink Floyd opgegroeid?
“Haha, nee! Helemaal niet. Ik kende het nauwelijks. Maar ik wist wel: dit is muziek van kwaliteit. En hoe meer je het zingt, hoe meer je het waardeert. Vooral live, met die bombastische arrangementen, dat is magisch. Ik geniet er echt van.”
Hoe is het om in Ahoy te staan voor duizenden mensen?
“Ja, dat blijft bizar. Zevenduizend man per avond, drie keer uitverkocht. Je voelt die energie van zo’n zaal door je lijf gieren. En tegelijk ben ik ook gewoon Femke uit Leeuwarden, die daarna de auto instapt en naar huis rijdt om haar dochter naar school te brengen.”
Lorin, is zij ook muzikaal?
“Ja, haha. Dat kan bijna niet anders. Ze zingt de hele dag. En ik betrap mezelf erop dat ik haar al stiekem zangoefeningen laat doen. Maar ze is vooral heel beweeglijk, een echte danseres. We zien het wel. Ze moet vooral plezier hebben.”
Hoe combineer je gezin, optredens en je zangschool?
“Het is soms puzzelen, hoor. Daarom heb ik gezegd: ik wil maximaal zes dagen van huis zijn bij buitenlandse tours. Niet langer. Sem, mijn man, helpt met de administratie van de zangschool. Dat runnen we samen. We hebben twintig zangcoaches, heel divers. Ons motto: iedereen kan zingen. Of je nou een professional bent of iemand die gewoon meer zelfvertrouwen zoekt.”
Klinkt als een volle agenda. Waar zit je vrijheid dan?
“Vrijheid is voor mij heel belangrijk. Daarom ben ik zelfstandig muzikant en ondernemer. Ik plan zelf mijn leven, kies wat ik doe. Natuurlijk, soms moet iets gewoon. Maar ik probeer altijd de balans te houden: is het leuk, leer ik ervan, en kan ik ervan leven? Twee van die drie moeten kloppen.”
Wat heb je geleerd in die jaren?
“Dat artiest zijn meer is dan zingen. Je bent je eigen manager, contentmaker, planner. Je moet zakelijk zijn, maar ook kwetsbaar op het podium. En je moet accepteren dat zingen je grootse passie en je grootste angst tegelijk is. Want het moet goed, foutloos. En soms ben ik onzeker, dan denk ik: red ik dit wel? Dit gevoel hoort bij dit vak. Ik ga er elke keer toch weer voor. Ik durf meer dan ooit mezelf te zijn door wat ik heb meegemaakt de afgelopen jaren. En daardoor blijf ik mezelf ontwikkelen en blijf ik groeien. Persoonlijk, als zangeres en als ondernemer, dit blijft een prachtig proces elke dag weer.”
Heb je nog een grote droom?
“Nee, geen hitparadedroom meer. Dat heb ik losgelaten. Maar wat ik wél wil: met de Floydettes een eigen programma in kleine theaters spelen. Vijftien keer per jaar, intiem, met onze eigen muziek en stemmen. Dat lijkt me prachtig.”
En als je terugkijkt?
“Dan zie ik dat het meisje van elf dat in de krant stond met haar zus die droomde van fans en bodyguards het ver heeft geschopt. Nu sta ik in Ahoy, zing ik de mooiste muziek ter wereld met te gekke muzikanten en run ik een zangschool waar iedereen welkom is. Dat is toch een droom die uitgekomen is?”
