Anton van der Meulen van VDMM
LEEUWARDEN - Leeswaarschuwing: hier volgt een mening. Sterker nog, een heleboel meningen. Want Anton van der Meulen (1972) heeft het hart op de tong. Zou je anders verwachten van een man die zijn brood verdient met ijzer en staal? Al ruim twintig jaar is hij de baas van VDMM in Leeuwarden. Deze Sneker die zijn geluk vond in de Friese hoofdstad, praat graag. Over zijn dochters, zijn bedrijf, zijn vriendschappen, over hoe Nederland volgens hem doorslaat in regels en afrekeningen.
We beginnen bij zijn dochters, want over hen praat Van der Meulen met een twinkeling. Antoinette en Angelique, beiden vernoemd naar oma. “Ik heb gewoon twee fantastische meiden. Het zijn topmeiden. En inmiddels is het ook echt een familiebedrijf.” Antoinette stapte een aantal jaren geleden in het bedrijf. “Ze is begonnen in het ijzer en runt nu de afvaltak. En ze heeft haar eigen container-transportauto. Ze vindt het leuk, ze kan het, en ze maakt het bedrijf sterker. Natuurlijk bepaalt ze zelf waar haar toekomst ligt. Daar bemoei ik me niet mee.”
De jongste dochter werkt in Amsterdam bij een modemerk. “Heel ander wereldje, maar ook zij heeft haar draai. Ik ben trots op allebei. En eerlijk is eerlijk: ze houden mij ook met beide benen op de grond.”
Van spaarpot tot VDMM
De liefde voor handel begon vroeg. “Als klein jongetje spaarde ik koper en papier. Dat zat er gewoon in. Niemand gaf het me mee, het zat in de genen.” Na wat omzwervingen – hij was taxichauffeur, via een schoonvader die in de handel zat, een eerste vrachtauto – groeide zijn eigen bedrijf langzaam. In 2006 werd het terrein aan de Einsteinweg in Leeuwarden gekocht en liet hij Sneek, waar hij nog wel woont, achter zich. “Het was stressen, maar vanaf dag één liep het.” Inmiddels werken er zo’n achttien man en beschikt VDMM over honderden containerbakken. Schroot, oud ijzer, sloopafval en recycling: daar kun je VDMM voor bellen. In Oldemarkt beschikt Van der Meulen over een goedlopend recycling-bedrijf.
Voortuitkijken, blijven dromen en vooral aanpakken: het zijn de ingrediënten die het bedrijf verder hebben geholpen. Want je moet doelen stellen, zegt Van der Meulen: “Ik wilde ooit achter het bedrijf, dat aan het kanaal ligt, een schip laden. Dat is gelukt. Daarna wilde ik een pers, die kwam er in 2019. En ook wilden we restafval verwerken. Dat is allemaal gelukt. Nu zijn we bezig met uitbreiding, want we groeien uit ons jasje. Het gaat stap voor stap, maar altijd vooruit.”
Vriendschap op de piste
En dan is er nog Wolter Kroes. De zanger ontmoette hij jaren geleden in Westendorf, Oostenrijk. “We zaten koffie te drinken, zijn vriend zei: ga maar met Anton skiën. Zo is het begonnen. Wolter is precies zoals je hem op tv ziet: vrolijk, gezellig, altijd in voor een foto. We skiën samen, drinken wat, lachen veel. Een echte vriendschap.”
Ook andere bekenden kruisten zijn pad in Oostenrijk, van Rob Ronalds en Jannes tot lokale kroegbazen. Maar vooral Wolter is een vaste waarde. “Iedereen wil met hem op de foto. Ik ben dan vaak de fotograaf. Dat is prachtig om mee te maken.” Van der Meulen en zijn dochters skiën elk jaar in Westendorf, dat in Tirol ligt. “Ik heb zelfs mijn skileraar-diploma gehaald. Haha!”
Rinus de Jong
Over vriendschappen gesproken: skûtsjeschipper Rinus de Jong krijgt van Van der Meulen een vlammend pleidooi. De Sint Nykster kwam in opspraak toen hij tijdens de SKS-loting de zeilkoningin op de mond kuste. Ongewenst gedrag, luidde het oordeel. Van der Meulen schudt zijn hoofd. “Luister, Rinus is een nette vent. Dat hele gedoe is zo uit zijn verband getrokken. Zelfs de Volkskrant schreef erover. We zijn in Nederland gek aan het worden. Als iemand drie kussen geeft en er komt er toevallig één verkeerd uit, dan maken we er een landelijke rel van? Kom op. Praat er met elkaar over en klaar. Maar nee, hij werd publiekelijk afgemaakt. Ik vind het verschrikkelijk voor hem.”
Regels, regels, regels
Zijn bedrijf loopt goed, maar de regelgeving knaagt. “We hebben tegenwoordig alleen maar controle. De bank, de gemeente, de FUMO, de belasting. Alles en iedereen kijkt mee. Daardoor is werken minder leuk geworden. Vroeger mocht je werken, nu moet je werken. Het verschil tussen mogen en moeten is groot.”
Hij ziet het ook om zich heen: ondernemers die afhaken. “Personeel is lastig te vinden, de jeugd wil niet meer werken omdat ze toch geen huis krijgen. Ouderen moeten langer door. En familiebedrijven raken hun opvolgers kwijt. We hebben in Nederland echt een probleem.”
Toch doorgaan
Ondanks alles houdt Van der Meulen van zijn werk. “Ik ben een workaholic. Zes, zeven dagen in de week. Mijn mooiste dag was zondag, als ik alleen op de kraan zat. Geen telefoon, geen gedoe. Gewoon werken. Dat gaf rust.” Gezondheid is wel een aandachtspunt. “Stress speelt mee. Ik ben eerlijk: ik ben nu niet supergelukkig. Het is veel werken, de gezondheid is niet top. Maar ik ga door. Want ik ben wie ik ben. Geef mij een werkbroek en een kraan, geen pak.”
Wat de toekomst brengt? “We hebben plannen met een extra bedrijf dat ik heb aangekocht aan de Archimedesweg, hier zo’n honderd meter vandaan. En we kijken zelfs naar Bonaire. Misschien dat we daar iets opzetten. Je moet blijven dromen, anders stopt het.” Eén ding is zeker: Van der Meulen zal nooit zijn mond houden. Met een lach, soms een vloek en altijd recht voor zijn raap.
