Jong in een dorp:

Tekst Jelle Bangma, foto Simon van der Woude

BRITSUM - Hoe beleven jongeren eigenlijk het leven op een dorp? Staan ze te popelen om te vertrekken, of proberen ze zich definitief te vestigen? Wat bindt hen en wat staat ze tegen? Op zoek naar antwoorden schuif ik aan tafel met de welbespraakte Gerrit Broekens uit Britsum. Hij houdt van z’n dorp, maar gaat ook het avontuur aan.

Gerrit Broekens (22) is de jongste uit het gezin. Z’n twee zussen zijn het huis uit en dus heeft hij het rijk alleen. Maar ook hij is klaar met z’n studie en maakt zich nu op om voor een half jaar te vertrekken naar Nieuw-Zeeland. Daar gaat hij werken op een grote boerderij, met 1.500 koeien. En omdat de hele veestapel in dezelfde periode geïnsemineerd is, worden er komende tijd elke dag z’n 50 kalfjes geboren.

Dat wordt dus tien tot twaalf uur per dag behoorlijk bikkelen, maar hij heeft er zin in. Ook omdat hij er zelfstandig kan gaan wonen, in een huis op het grote erf van de boerderij. Nee, hij heeft geen agrarische opleiding gedaan, integendeel. “HBO Retail management”, zo lacht hij, “mar dit avontuer lokt.” Misschien komt het door z’n vader, die ooit dezelfde stap zette en nog altijd enthousiast vertelt over zijn ervaringen in dat bijzondere land. Natuurlijk zal ook Gerrit een rondreis gaan maken om zoveel mogelijk van het land te gaan zien en beleven.

Oké, dan Britsum… ja, een prachtig dorp om te wonen, zo vindt Gerrit. Een veilig dorp, waar jonge kinderen zo op de fiets kunnen stappen om naar een speeltuin te gaan. En ook al heeft het dorp geen middenstand meer, er is nog een levendige basisschool, een grote korfbalvereniging en er wordt ook volop gekaatst, samen met de buurdorpen. Met Stiens en Leeuwarden op fietsafstand is er volop variatie, wat het leven zeer aangenaam maakt.

DE TRIJE DOARPEN
In z’n jeugd voetbalde hij bij DTD – De Trije Doarpen - Jelsum, Cornjum, Britsum. Tot de krimp toesloeg en er geen jeugdelftallen meer samengesteld konden worden. Toen werd het Stiens. De vriendengroep in Britsum bleef hecht en Gerrit heeft goede herinneringen aan schaatsen op de ijsbaan, deelnemen aan het dorpsfeest door het maken van een versierde wagen, of het afstruinen van de tentfeesten in de omgeving.

Hij vindt het aangenaam dat mensen hem kennen en hij de dorpsbewoners kent. Dat geeft een hechte band. De sociale controle op het dorp ervaart hij niet als vervelend. “Mar wat wy hjir misse yn Britsum is in echte kroech, dêr’t wy as tweintigers in bierke drinke kinne. Dat soe de bining noch mear fergrutsje.” Want ook al zijn er kroegen zat in Leeuwarden, dat is toch minder ‘eigen’.

OP KAMERS IN GRONINGEN
Voor z’n hbo-studie ging Gerrit in het eerste jaar op en neer en verbleef daarna een jaar op kamers in Groningen. Maar dat vond hij maar niks. Het was onpersoonlijk en ieder leefde z’n eigen leventje. Hij miste z’n maten van het dorp en besloot het derde jaar weer gewoon thuis te gaan wonen, al ging hij ook nog een half jaar op stage naar Duitsland.

Als Gerrit in januari terugkomt uit Nieuw-Zeeland wil hij het liefst een eigen stekkie in Britsum of Stiens. Z’n eigen dorp wordt misschien lastig – de doorstroom is beperkt - maar Stiens heeft meer te bieden, ook nieuwbouw. En een baan ligt ook al klaar: bij Broekens Landbouwmechanisatie, het familiebedrijf met vestigingen in Stiens, Elahuizen en Gorredijk. “Grutte kâns dat ik dan op-en-del ryd nei De Gordyk.” Hij kan zich er nu nog niks bij voorstellen om ergens anders te gaan wonen. Misschien zou dat veranderen als hij een relatie krijgt, die natuurlijk ook een inbreng heeft. Maar vooralsnog is Britsum te mooi om te verlaten.