LEEUWARDEN - “Het wereldberoemde bankje uit het wijkblad”, roept een vrouw tegen haar man als ze voorbij lopen. “Mogen we even kijken?” Met het mooie weer van de zomer zijn de vijf vrouwen die op dat moment werken aan de nieuwe mozaïekbank voor de Noordersingel, er inmiddels aan gewend. Sterker nog, ze vinden het hartstikke leuk dat er zoveel enthousiasme is voor hun initiatief.
De Singelstraat in de MTV-wijk in Leeuwarden op een zonnige avond in juli. Uit het pand waar vroeger de VéGé-winkel van Gerda Garcia zat, klinkt gezelligheid. Vijf vrouwen staan om een betonnen bank; enthousiast aan de slag met kleine stukjes tegels. Uit hoeveel ‘steentjes’ de mozaïekbank zal bestaan weten ze niet zeker. Maar het zullen er zeker 15.000 zijn. Die liggen keurig per kleur opgedeeld in bakjes op een tafel tegen de muur. Vijfentwintig buurtbewoners werken er verdeeld over de week samen aan. Er ging veel werk aan vooraf. Zo moesten de tegeltjes worden losgeweekt, schoongekrabd en geknipt. Zelfs echtgenoten werkten daaraan mee. Een monnikenwerkje.
Gerda Garcia
Oud-winkelier Gerda Garcia stelde de ruimte onder haar woonhuis ter beschikking voor het project en bracht het allereerste steentje aan op de 1.700 kilo wegende betonnen bank. Die werd afgelopen april met een heftruck naar binnengereden. “Gerda komt altijd even bij ons kijken”, vertelt initiatiefneemster Boukje van der Meer. Samen met Wilma Koole, Hillie Wijma, Gerda Brendeke (niet op de foto) en Dino Brinkerink vormt ze de basisgroep. “We vinden het geweldig. Dit is een fijne plek, zo tegenover het wijkcentrum. Veel mensen komen even kijken.”
Diakonessenhuis
Op de muur hangt het kleurrijke ontwerp van de bank die op de hoek van de Noordersingel-Transvaalstraat komt. De vrouwen ontwierpen het samen met een vormgever van Luc4me (leverancier van de bank en de tegels). Wilma: “We wilden dat de geschiedenis van de wijk erin terug komt. Uiteraard moest het Diakonessenhuis erin en de prachtige, oude kastanjeboom die daar in de tuin staat. Het bijzondere is dat Tjitske van Bodegom het ziekenhuis heeft gemozaïekt. Ze heeft er een speciale band mee, omdat ze er als één van de laatste baby’s geboren is.”
Inktpot
Ook de ‘Inktpot’ heeft een plekje op de bank; verwijzend naar het buitenzwembad dat in de negentiende eeuw in het water van de Prinsentuin zat. Ter hoogte van de bocht Harlinger- en Noordersingel. Het werd in de volksmond de ‘Inktpot’ genoemd, omdat je er bruin van het water weer uitkwam.
Initiatiefneemster Boukje kwam op het idee voor een mozaïekbank in de wijk toen ze tijdens het fietsen op een exemplaar in Leek stuitte. Ze had een workshop mozaïek bij Hillie gedaan en was heel enthousiast. Met een grote lach op haar gezicht: “Eigenlijk is het puur egoïsme. Het leek me zo leuk om te doen en met mensen te delen. Het begon met een idee en algauw bleken anderen ook enthousiast over een mozaïekbank. We maakten zelfs ontwerpen voor drie exemplaren. Maar dat was iets te optimistisch.”
Er ging aardig wat werk aan vooraf. Zo moet dit bewonersinitiatief aangevraagd worden bij de gemeente, moet je fondsen werven en zijn de vrouwen op bezoek geweest bij het bedrijf in Amsterdam. Al met al heeft dat traject een jaar geduurd. Een jaar waarin het enthousiasme van de groep groeide.
Een praatje maken
Wanneer de bank af is? Boukje: “Het streven is september, oktober. Dat moeten we wel halen. Daarna is het tijd voor de feestelijke opening. En natuurlijk het in-gebruik-nemen. Het lijkt me heerlijk om daar straks te zitten met een thermoskan thee. Dat mensen uit de wijk elkaar daar kunnen ontmoeten.”
Dat het klikt tussen de vrouwen is duidelijk. Tijdens het werken volgen de kwinkslagen en goedmoedige plagerijtjes elkaar op. Wilma: “Het is zo leuk, zo verbindend. Zowel qua samenwerken en elkaar leren kennen als mensen die binnenstappen om te kijken of even een praatje te maken.” Boukje vult aan: “Mensen zijn heel betrokken en we worden steeds vertrouwder met elkaar. Dat het zo goed uitpakt en zo gezellig is, is de mooiste winst van dit project.”
Lees ook
