Standbeeld voor Henk is kwestie van tijd

Als ik dat al heb, hoe moet dat dan zijn voor mensen met een echt Cambuurhart en geel-blauw bloed? Bij een verloren wedstrijd baal ik, even, en pak een boek. Maar voor de echte fans is het weekend naar de kloten. Diep verdriet. Het gaat om hun leven! Is dat erg of is dat mooi? Is die Cambuurliefde minder dan de liefde voor klassieke muziek? Ik zou niet weten waarom niet.

Want daar gaat het om: liefde en kameraadschap. Hoe supporters en ‘Cambuur Verbindt’ in actie komen als één van hen wordt getroffen door ziekte of groot verdriet. De foto’s van overleden Cambuurmensen die in het stadion worden getoond, terwijl Elske DeWall You Never Walk Alone zingt op haar eigen manier, hartverscheurend mooi.

Ook volstrekt uniek en ongekend: hoe wiis het publiek met Henk de Jong is. De trainer wordt tijdens de wedstrijd standaard twee en soms wel drie keer toegezongen. Een standbeeld voor Henk is een kwestie van tijd, toch? Lees ook wat Oekie Hoekema daar over zegt in het artikel op deze website.

Een Leeuwarder bestuurder zei dat standbeelden pas vaak na het overlijden van de ‘held’ worden opgericht. Vind ik een sneue gewoonte dan. En het klopt ook niet. Vraag dat maar aan Hans Jouta die dat prachtige beeld van Cruyff bij de ArenA heeft gemaakt, maar ook beelden van talloze nog levende Ajaxhelden.

Dit alles is Cambuur. En dan heb ik het nog niet eens over de supporters die in de afgelopen jaren zijn veranderd. Ooit platte consumenten, nu een Twaalfde Man (m/v) met een eigen rol: de ploeg door een dip heen schreeuwen. Of over dat schitterde stadion. Of over de promotie. Het is al met al een wonder.

Ate de Jong