Ondergronds geluid terug in De Beatriks
LEEUWARDEN - Volgens de eigen website wil De Beatriks de 'thuisbasis zijn van de alternatieve muziekscene in Friesland.' Groot Leeuwarden bracht een onaangekondigd bezoek aan het nieuwe podium in de Blokhuispoort en nam de proef op soms tijdens de optredens van The Boojums, Ripship en het Friese MARYSCOOVY.
Tekst: Marije de Lange, fotografie: Gerben Vernhout, Marije de Lange
Nog voordat we goed en wel de oude ‘zaal’ binnenvallen - die vrijwel onveranderd is ten opzichte van de oude Asteriks - bonzen mijn oren al. Keiharde herrie hier, en circa twintig man. Het publiek moet nog binnenkomen, maar de sfeer staat al aan. Oordopjes in vóór je de wenteltrap bestijgt wordt aangeraden.
Op het tweede plein van de Blokhuispoort, naast café de Bak, werden we overigens voor binnenkomt uiterst vriendelijk ontvangen door de twee portiers van ‘de Bea’. Nu mijn oren beschermd zijn, meteen maar door naar de bar. Daar bestel ik een grote Grolsch Weizen, die prima smaakt en zes euro vijftig kost. Gezien de vriendelijk geprijsde toegang (een tientje) vind ik dit een schappelijk bedrag.
ONGEDIERTE
De mannen van MARYSCOOVY (uit de Westereen) gooien er vanaf minuut één alles uit. Gitaren zwiepen door de lucht, frontman ‘de Rat’ - met zijn rattenmasker op - stuitert over het podium. Alles oogt in eerste instantie als een absurd toneelstuk, maar muzikaal zit de show strak in elkaar. De energie wil zeker, het publiek nog niet helemaal. Daarvoor is het simpelweg nog te rustig.
Toch past deze band goed bij de Beatriks: rauw, ongepolijst en zonder opsmuk. Later, wanneer de zaal voller stroomt, komt dit nog beter uit de verf. De tweede band, Ripship, een Nieuw-Zeelands sci-fi psych-rock duo, is in eigen woorden ‘op missie om de luidste band van het zuidelijk halfrond te worden.’ Er is al meer publiek, en dat gaat ook goed los op de harde klanken. Muzikaliteit kan ik er persoonlijk niet echt in ontdekken.
ONTSPANNEN
Het meisje achter de bar heeft een blijvende glimlach en denkt mee wanneer ik vraag om een lekker sterk drankje. “Een shotje, zou ik dan aanraden. We hebben Salmari en augurk.” De salmiak likeur is sinds 2023 enorm populair. Augurken zijn ook te koop, voor vijftig cent per stuk.
Er zijn geen asbakken buiten. Toch een gemis. Want de rokers pauzeren in groten getale op het plein. Op deze gezellige plek bij de Blokhuispoort vloeien de gesprekken en sigaretten gemakkelijk in elkaar over. “Hier is een emmer voor de sigaretten”, wijst een van de portiers. Het tweetal is ook in voor een gezellig praatje en bewaakt met plezier mijn zelf meegebrachte blikje cola cherry. Waar vind je dat nou nog?
Hillebrand Rijpma, een van de oprichters van De Beatriks, legt uit waarom voor de naam de Beatriks is gekozen. “Op bierviltjes hebben we vele namen geprobeerd, maar de enige naam waar we echt om moesten lachen was De Beatriks. Als in: van A (Asteriks) naar B,” vertelt hij. Persoonlijk krijg ik associaties met het koningshuis; en dat is alles waar punk en underground zich tegen afzet. Een ironische knipoog?
OUD EN ONGELIKT
Arjen, het creatieve brein en de oprichter van MARYSCOOVY, vertelt waarom de sfeer van de Beatriks zo goed bij hen past: “MARYSCOOVY is voor mij een uitlaatklep." De band hanteert de ‘vijf-minutenregel’: "Als we binnen vijf minuten geen nummer hebben, gooien we de hele boel om. We zijn nu bijna tien jaar samen en hebben al vele hoogtepunten gehad. Ondanks optredens op grotere podia, past De Beatriks perfect bij onze energie. Het is oud en niet zo gelikt als sommige andere podia.”
MARYSCOOVY is ontstaan door de vrijheid die ze ervoeren in ‘the Rathaus’, het antikraakpand waar ze begonnen met spelen. Alles kon daar. De energie van daar treffen ze ook aan in de Beatriks, vindt de band. Toch was de albumrelease niet in de Bea, maar in de Westerkerk. “Natuurlijk hadden we de release het liefst hier gedaan, maar dit lukte organisatorisch niet. Het is wel heel bijzonder dat wij in ‘de Paradiso van Leeuwarden’ onze punk show geven.”
MOSHPIT
De driekoppige band The Boojums klinkt ontzettend goed. Nog steeds hard, maar ook met melodieuze teksten waar ik af en toe zelfs wat woorden van opvang. Fijn. En dan toch nog, tegen het einde van de avond: de langverwachte moshpit. Het wordt niet de ervaring waarop ik hoopte: terwijl ik mijn aantekeningen doorneem, komt de hossende iets te dichtbij. Ik knal hard met mijn hoofd tegen de muur.
Het brengt me terug naar mijn bezoek aan metalfestival Into the Grave, vorig jaar, toen ik ook een buiteling maakte. Het publiek van de Beatriks is gelukkig vergelijkbaar meelevend en sympathiek: 'Gaat het oké met je?' Het gaat. Ik krabbel wel weer op. Rock-'n-roll is niet voor doetjes...
