Een man (m/v/x) een man, een woord een woord?
Nee, ik noem geen namen. Het gaat niet om de personen, het gaat om een patroon. Ik beleef het in één maand twee keer. Eerst met een man, dan met een vrouw. Vriendelijke mensen, die ik respecteer. Ze staan beiden aan het hoofd van een Friese bekende organisatie.
Ik stel hun in een mail een fatsoenlijke vraag. Ze reageren niet. Dus stuur ik een herinneringsmail. “Sorry”, zeggen ze, “we reageren binnen een week.” Maar ze reageren weer niet. We zijn intussen een maand verder.
Ik heb best begrip. Een mailtje met één eerlijke zin – “Ik kan mijn belofte niet nakomen” – is genoeg. Desnoods één woordje: “Later!” Ook goed. Dat is duidelijk en open en dat heet transparantie. Maar net doen alsof ik niet besta, wat vind ik dat waardeloos. En zeker als mensen het doen die ik waardeer. Het valt me zó tegen, dat het geen mensen zijn van een man (m/v/x) een man, een woord een woord.
Of is dit tegenwoordig normaal? Dat je alleen maar reageert als het in jouw belang is? En dat jij wel uitmaakt wat belangrijk is? Hast it smoar yn, Ate? Ja, ik wol.
En nee, drukte is geen excuus. Dan heb je jouw kantoor niet op orde en ook dát kun je even melden. De jonge minister Jan Pronk van Ontwikkelingssamenwerking, die had het druk. Hij wilde de wereld veranderen en het liefst vandaag nog. Daarover sprak hij in Leeuwarden. Ik maakte een verslag. Of hij dat wel even mocht lezen, voor ik het publiceerde, vroeg Pronk. Dat beloofde ik.
Tot diep in de nacht werkte ik aan het verslag, en mailde het hem. Toen ik ’s ochtends, wat later, op mijn werk kwam, had Jan Pronk al gereageerd. Het kan dus wel.
Ate de Jong