Dans op Recept vangt opnieuw bot bij Provincie
LEEUWARDEN - Rick Weggen en Laura van Loo weten het zeker. De lessen van Dans op Recept maken hun leven net iets gemakkelijker. Een statement , van twee dansende Friezen: opdat de stichting Dans op Recept tóch een zekere toekomst tegemoet mag zien. De gewenste provinciale subsidie bleef dit jaar uit. De bezwarencommissie oordeelde begin mei ook in het nadeel van Dans op Recept. Een tegenvaller, zegt Marlien Seinstra, oprichter en directeur van de stichting: “Maar we gaan door, want we hebben keihard gewerkt om de financiële middelen via andere fondsen binnen te halen.”
Tekst Radboud Droog
Er zit echter een grens aan wat tijdelijke fondsen kunnen betekenen voor de stichting. Die onzekerheid voelen niet alleen Seinstra en haar team. Ook de deelnemers merken het, al benadrukt Marlien Seinstra dat de lessen gewoon doorgaan. Voor mensen met Parkinson, chronische pijn of andere aandoeningen is dat ene uur dans per week belangrijk. Het is veel meer dan een les. Het is beweging, contact, zelfvertrouwen en soms zelfs een reddingsboei.
SOCIAAL ISOLEMENT
Voor Laura van Loo (35) uit Leeuwarden begon het met een simpele zoektocht. “Ik wilde graag dansen, maar door mijn rolstoel kan ik niet overal terecht. Ik ben gaan googelen en kwam eigenlijk alleen bij Dans op Recept uit.” Ze meldde zich aan, ging alleen naar haar eerste les en bleef. “Ik voelde me meteen welkom. Ik dacht: ik probeer het gewoon. Sindsdien ben ik niet meer weggegaan.”
Dat heeft alles te maken met wat dans haar oplevert. “Het doet heel veel. Voor mijn chronische pijn werkt het beter dan fysiotherapie. Maar het haalt me ook uit mijn sociale isolement. Door mijn ziekte zit ik veel thuis. Hier ontmoet ik mensen en wordt mijn wereld groter.”
Minstens zo belangrijk is wat er mentaal gebeurt. “Je bent vaak bezig met wat niet meer kan. Bij dans ben ik juist positief met mijn lichaam bezig. Ik ben daar niet de vrouw in de rolstoel, maar gewoon Laura. Iedereen doet mee op zijn eigen niveau en dat is goed.”
‘DANSEN WAS NIETS VOOR MIJ’
Rick Weggen (71) uit Buitenpost herkent dat gevoel. Hij kreeg drie jaar geleden de diagnose Parkinson en zocht naar manieren om in beweging te blijven. Via een lokale krant kwam hij bij Dans op Recept terecht. “Dansen was nooit iets voor mij”, zegt hij. “Maar mijn vrouw ging mee en ik dacht: ik probeer het. Het was meteen goed.”
Samen staan ze nu elke week in de groep. “Het is een fijne club, met goede docenten. Je beweegt individueel, maar ook samen. En dat werkt.” Voor Rick zit de kracht in de combinatie van muziek en beweging. “Parkinson is progressief. Je wordt stijver, bewegen gaat moeilijker. Ik loop normaal met een stok, maar tijdens het dansen heb ik die niet nodig. Dan kan ik vrij bewegen.”
HOOGTEPUNT
Het is geen wondermiddel, benadrukt hij. “Maar ritmisch bewegen op muziek helpt. Je bent bezig met je lichaam én met je hersenen. Je moet blijven trainen, anders ga je sneller achteruit.” Hoewel hij ook wandelt, fietst en naar de fysiotherapeut gaat, steekt dans er voor hem bovenuit. “Dit is echt een hoogtepunt van de week. Omdat alles samenkomt: bewegen, muziek, concentratie en het samenzijn.”
Voor Laura is het belang misschien nog wel groter. “Als dit wegvalt, ga ik fysiek achteruit. Minder bewegen betekent meer pijn, slechter slapen en minder kunnen. Dat werkt door in alles.” Sinds ze danst, is haar wereld letterlijk groter geworden. “Ik kon eerst maar 300 meter lopen. Nu, op goede dagen, bijna 2,5 kilometer. Dat is enorm.”
Ook sociaal heeft ze veel gewonnen. Vriendschappen ontstonden in de les en ze stond zelfs op het podium in De Harmonie. “Dat was spannend. Ik ben een tijd bijna bedlegerig geweest en hoorde nergens meer bij. Dit was het eerste dat ik weer samen met anderen deed. Dat gevoel was heel bijzonder.”
CONFRONTEREND
Rick maakte iets vergelijkbaars mee tijdens een optreden in Heerenveen. “Mooi, maar ook confronterend. Als je jezelf terugziet, zie je dat je Parkinson hebt. Maar tegelijkertijd denk je: ik sta er wel. Samen met de groep.”
En tegen hen die twijfelen om een keer mee te doen of langs te komen, zegt Laura: “Probeer het gewoon een keer. Je hebt niets te verliezen en alleen maar te winnen, toch?” Rick knikt. “Vergeet het beeld dat je hebt van dansen. Dit is veel meer. En dat maakt het zo waardevol.”
Kader:
Als je Dans op Recept wil steunen...
Dans op Recept biedt danslessen voor mensen met onder meer Parkinson, chronische pijn, niet-aangeboren hersenletsel en andere aandoeningen. In Friesland zijn er achttien leslocaties, verspreid over de provincie. Daarnaast zijn er danslabs in woon-zorginstellingen. Wekelijks dansen in Friesland naar schatting zo’n vijfhonderd mensen mee.
De lessen worden gegeven door geschoolde dansdocenten, die aanvullend zijn getraind in verschillende ziektebeelden. Volgens oprichter en directeur Marlien Seinstra is dans nadrukkelijk meer dan bewegen alleen. “Wij kijken naar wat mensen wél kunnen. Dans geeft zelfvertrouwen, plezier, contact en een podium.”
De stichting wil de eigen bijdrage laag houden, zodat iedereen kan meedoen. Daarom is financiële steun belangrijk. “We geven niet op”, zegt Seinstra. “Maar we kunnen de hulp heel goed gebruiken.” Kijk voor meer informatie op dansoprecept.nl
‘Ik ben daar niet de vrouw in de rolstoel, maar gewoon Laura’