Wilde Wijk: waar Huizum-West elkaar écht leert kennen
LEEUWARDEN - Bingo, biljart en klaverjassen?! Daar hoef je bij Wilde Wijk niet mee aan te komen. Vijf jaar geleden begon Wilde Wijk vanuit een simpele vraag: 'Wat wil de wijk?’ Die vraag, zo eenvoudig als hij klinkt, staat nog altijd centraal bij het initiatief in Huizum-West. Wilde Wijk brengt bewoners samen, luistert naar hun behoefte en geeft de bewoner een stem.
Tekst Marije de Lange, fotografie aangeleverd
Wilde Wijk is een culturele ontmoetingsplek waar geregeld diepere gesprekken gevoerd worden, in plaats van de dagelijkse chit chat. Oprichter en projectleider Froukje Draaijer is al vijf jaar met hart en ziel voltijds bezig met haar project. Het is te zien dat mensen zich hier thuis voelen:
“De wereld verandert snel en veel mensen voelen zich machteloos”, vertelt Froukje. “Daar kun je weinig tegenover zetten. Maar je eigen wijk, dát is behapbaar. Daar kun je iets doen.” Daarom is Froukje begonnen.
Wat mensen nodig hebben
De directe aanleiding voor Wilde Wijk lag in de behoefte aan zelfredzaamheid. Tijdens een renovatieproject van huurwoningen in Huizum-West zag Froukje hoe bewoners nauwelijks wisten wat hun rechten waren en moeite hadden voor zichzelf op te komen (tegenover de woningstichting, red.). “Ik merkte hoe alleen we daarin stonden.”
Die ervaring leidde tot een bewonersbijeenkomst, waarin onderzocht werd wat mensen nodig hebben om samen sterker te staan. Dat uitgangspunt - samenredzaamheid - is sindsdien leidend.
Wezenlijk contact
Waarin Wilde Wijk verschilt van bestaande voorzieningen in Huizum-West, is manier waarop contact wordt geled. Door culturele en kunstzinnige activiteiten ontstaan echte ontmoetingen tussen de deelnemers. Bij elk nieuw project vertellen mensen hun verhaal, luisteren naar elkaar en herkennen zichzelf in de ander. Theater, film, schrijven en samen lezen zijn middelen om mensen buiten hun comfortzone te brengen. “Kunst nodigt uit tot nadenken", licht Froukje toe. “Je kijkt anders naar jezelf, naar de ander en naar je plek in de wereld.”
Froukje: “Wij trekken mensen aan die zich niet thuis voelen bij bingo, biljart of klaverjassen. Bij ons komen vaak cultureel en wat alternatief ingestelde bewoners.” De doelgroep blijkt trouw: veel deelnemers komen al jaren, omdat ze zich met elkaar verbonden voelen. “Ze zijn zelfs van slag als de wekelijkse eetgroep een keer uitvalt.”
Kunst als middel
Bestuursvoorzitter en wijkbewoner Frederike Spelbrink geeft een voorbeeld: het filmproject Thús. Bewoners bedachten gezamenlijk het script, acteerden mee en filmden in hun eigen wijk. De film werd vertoond in een buurthuis en trok bijna tachtig bezoekers. “Het was intensief, maar het bracht ongelooflijk veel teweeg”, zegt Frederike.
Ook de schrijf- en leesgroepen blijken effectief. In de samenleesgroep worden gezamenlijk teksten gelezen waarna gesprekken ontstaan die dieper gaan dan het dagelijkse praatje in de supermarkt.
Bekenden bij de Schrans
Eenzaamheid is een woord dat bij Wilde Wijk niet vaak valt. Toch is het er wel. Veel bewoners wonen alleen; dat betekent niet automatisch dat ze zich eenzaam voelen, maar vaak wel dat ze verlangen naar een maatje en ergens bij willen horen.
“Wat hen bindt is erkenning”, vertelt Frederike. “Het gevoel gezien te worden.” Froukje beaamt dat. “Mensen zeggen soms: vroeger kwam ik weinig bekenden tegen op de Schrans, nu wel!” Dat lijkt klein, maar het betekent alles. Uit die herkenning groeien vriendschappen, wederzijdse hulp en zorg die verder gaat dan de activiteiten an sich.
“Bewoners zien zichzelf hier terug”
Alles bij Wilde Wijk komt letterlijk en figuurlijk uit de wijk. De ruimte in de DOAS is knus ingericht met meubels, boeken en kunstwerken die allemaal meegenomen of gemaakt zijn door de deelnemers. De ruimte is een spiegel voor en door de mensen die er komen. “Bewoners zien zichzelf hier terug,” zegt Frederike. “Dat maakt dat ze zich mede-eigenaar voelen.”
De gezellige ruimte voor en door de deelnemers past bij de visie van Wilde Wijk: de bewoners zijn mede-makers. De organisatie haakt waar mogelijk aan bij bestaande projecten. Wilde Wijk laat zien dat maatschappelijke verandering niet altijd groots hoeft te zijn. Door cultuur in te zetten als aanjager, versterkt Wilde Wijk de sociale basis van Huizum-West.
Misschien is dit waar 'visionair' voor staat: niet beloven dat alles in de wereld beter wordt, maar bewijzen dat bewoners samen hun eigen wijk opnieuw kunnen vormgeven. Stap voor stap, gesprek voor gesprek. En altijd met die ene vraag als vertrekpunt: wat wil de wijk?
