Cambuurspeler Rölke liet zien hoe je positie kiest
Hele families worden tegenwoordig verscheurd door politieke meningsverschillen. Familiefeestjes worden verpest. Mensen begrijpen elkaar niet, discussiëren tot ze erbij neervallen, maar komen geen stap dichter bij elkaar. Ik heb twee tips.
Vraag eens aan een heilig overtuigd familielid: “Twijfel je wel eens aan je overtuiging? Misschien één procent? Waar dan aan?” Misschien biedt dat een opening voor een gesprek. Durf je eigen twijfel ook toe te geven.
Een andere tip kreeg ik ooit van de verzetsvrouw Tiny Mulder. Als iemand, een leuke oom bijvoorbeeld, op een verjaardagsfeestje discriminerende dingen zegt, ga er dan niet met gestrekt been in, zegt zij. Kijk de oom in de ogen en vraag: “Wit omke dat wol seker?” En als het antwoord slap is, vraag dan opnieuw: “Ja, mar wit omke dat wol seker?” Voordeel: jij kunt achteroverleunen, omke moet nadenken.
Positie kiezen kan natuurlijk ook nog. Gewoon zeggen: “Sorry omke, u verpest mijn jonge leven” en het feestje verlaten. Maar daar is enig lef voor nodig. Want de kans dat anderen zeggen dat jij de sfeer bederft, is groot.
Bij Cambuur deed iemand voor hoe je dat doet. Persoonlijk vink ik deze actie mooier dan het mooiste doelpunt. Het gebeurde in de thuiswedstrijd tegen Willem II. Samuel Bamba van Willem II werd door een Cambuurhooligan kwetsend toegeschreeuwd. Het raakte de jonge Bamba diep. “Kom” zei Tony Rölke van Cambuur. Samen liepen ze naar de schreeuwlelijk op de tribune en eisten excuses. Die kregen ze. Duimpjes over en weer.
Tony Rölke liet zien hoe je positie kiest. Stiekem denk ik dan: “Een Duitser laat ons even zien hoe het moet.” Maar dat is een hele foute gedachte, zeker in column als deze.
Namens de redactie alvast een indrukwekkende 4 mei-herdenking toegewenst en een uitbundig Bevrijdingsfestival!
Ate de Jong