Marco Postma altijd in beweging tussen Den Haag en Leeuwarden
Hij weet het zelf niet precies, maar het zullen er tegen de honderd zijn. IJshockey-interlands, want daar gaat het over. Marco Postma (42) wordt door de kenners gerekend tot de beste Friese ijshockeyers ooit. “Na polo de een-na-moeilijkste sport ter wereld”, aldus de coach van Hijs Hokij Den Haag: de huidige nummer van de CEHL, de gecombineerde profcompetitie voor Nederlandse, Belgische en Duitse teams.
Tekst Radboud Droog, fotografie Rosa Droog
De Leeuwarder, letterlijk geboren aan de voet van de Oldehove, speelde in eigen land voor Flyers Heerenveen, Trias (en later Capitals) Leeuwarden, Nijmegen en Den Haag. Op zijn zeventiende – Postma gold als een groot talent – vertrok hij naar Duitsland, waar hij zijn opwachting maakte in de jeugdploeg van Krefelder: een topploeg uit de hoogste divisie.
Niet voor doetjes
Hij raakte al vroeg bevangen door de razendsnelle sport. Vrouwen spelen het spel ook, maar in Nederland verscheen het nationale damesteam pas in 1987 voor het eerst op het ijs. Wie de ijshockeystick ook ter hand neemt - man, vrouw, jong, oud - ijshockey is geen sport voor bangeriken. Een kerkhof van tanden: de beroemdste ijshockeyer die zonder voortanden schaatste, is vermoedelijk Bobby Clarke. Al vroeg in zijn carrière raakte hij twee voortanden kwijt. In de vijftien jaar die hij nadien voor de Philadelphia Flyers speelde, liet hij het zo. Het gapende gat werd zijn handelsmerk.
Tegenwoordig is de sport nog altijd snel, hard en niet voor doetjes; maar een bezoekje aan de tandarts gebeurt sporadisch. Het zal ermee te maken hebben dat het dragen van een helm met scherm, een visor, verplicht is. Marco Postma wisselde, behoudens zijn melkgebit, nooit van tanden.
Postma zucht. Hij is moe. Hij houdt er twee banen op na: hoofdtrainer van Hijs Hokij Den Haag en mede-eigenaar van een verfgroothandel (Verfmenger in Leeuwarden). Dat is best zwaar soms. Het pendelen tussen Scheveningen (”ik kan de zee net niet zien”) en zijn geboortestad is nog goed te doen. Wat het zwaar maakt: de busreizen met de ijshockeyploeg. Naar Duitsland en België. “Maar ik heb het ervoor over hoor. IJshockey is mijn sport. En ik zie mijn vrouw en ons zoontje (3) gelukkig vaak.” Dinsdagnacht rijdt hij naar Leeuwarden, donderdag terug naar Scheveningen. En dan komt de rest van het gezin meestal ook om het weekeinde samen door te brengen. Vader Johan rijdt bijna wekelijks naar de wedstrijden van zijn zoon.
Zwakste broeder
Het is de ochtend na de uitwedstrijd tegen Mechelen, de zwakste broeder uit de Central European Hockey League, die door de Haagse nummer drie alle kanten op werd gespeeld: 0-13. “Hun keeper is normaal gesproken van een heel goed niveau, Slovaaks international geweest. Die houdt ze vaak lang in de wedstrijd. Gisteren was hij er na een minuut of twaalf, dertien al klaar mee. Toen stond het al 0-6.”
Postma trainde eerder OG Capitals Leeuwarden, dat een niveau lager speelt. Hij kijkt met plezier op die tijd terug. “Ik heb er veel geleerd.” Het grootste verschil tussen hier en daar? Postma hoeft niet lang na te denken: “Hier zijn de jongens wat zelfstandiger. Ze hebben wat meer ervaring en zijn de meeste gevallen iets verder. In Den Haag is het bijvoorbeeld geen issue: off ice trek je je teamkleding aan, afspraak is afspraak. Dat wordt gewoon gedaan. Dat is geen waardeoordeel, maar een andere mindset en het verschil tussen de CEHL en de Eredivisie.”
Sport leeft in Den Haag
Toch is ijshockey ook voor Marco Postma in Nederland een sport in de marge van het grote geld. De miljoenen uit de NHL - de competitie in Canada en Verenigde Staten - worden hier niet verdiend. “Hoe hoger je komt in de sport, hoe makkelijker het voor een coach wordt. Dan zijn er budgetten voor een videocoach of fitnesscoach. In onze sport is dat er vaak niet. Ik doe alles zelf: trainingen, video, besprekingen, droogtraining. Dat hoort erbij, maar het is soms pittig. Een wedstrijdvideo maken kost zo drie uur. Je kijkt alles terug, maakt clips, zet pijltjes, legt dingen uit. Dat moet goed gebeuren.”
Postma krijgt er veel terug, want de sport is populair in het Haagse: “We hebben bijna altijd 2000 man, afgelopen weekend zelfs 2500. Het leeft echt.” En hij voelt zich er thuis: “Hagenaren hebben humor. Grote bekken ook, maar ze zeggen wel waar het op staat. Ik hou daarvan. Ik heb liever dat iemand het zegt dan dat het onderhuids blijft.”
Verfblikken
En zo staat hij daar tussen verfblikken en een hoofd vol wedstrijdbesprekingen. Wie bijna honderd interlands speelde in een sport die vraagt om lef, discipline en doorzettingsvermogen, weet één ding zeker: ijshockey laat je niet los. Het ijs blijft trekken, de stick blijft roepen. En zolang dat zo is, stapt Marco Postma weer in de bus. Richting België, Duitsland of gewoon weer terug naar huis. Altijd in beweging, net als het spel zelf.
Palmares Marco Postma
Internationaal
Promotie naar Divisie II met Nederland U18 (WK Divisie III, 2001);
Promotie naar Divisie II met Nederland U20 (WK Divisie III, 2001).
Nationaal & clubs
4xNederlandse beker: 2002&2016 (Heerenveen), 2009 (Nijmegen), 2012 (Den Haag);
4xNederlands kampioen: 2010 (Nijmegen), 2013 (Den Haag), 2016&2017 (Heerenveen);
Winnaar North Sea Cup: 2012 (Den Haag);
Winnaar BeNe League: 2017 (Heerenveen).
Individueel
3xmeest waardevolle speler (MVP);
2xtopscorer van Nederland;
Meeste assists in de BeNe League (2017);
Eredivisie: 590 punten in 590 wedstrijden;
BeNe League: 159 punten in 65 wedstrijden.