Sportjournalist voor vijfde keer naar Winterspelen
Al vijf keer bezocht Johan Stobbe de Olympische Winterspelen. De 51-jarige sportverslaggever beleeft momenteel zijn lustrumeditie in Milaan. Stukjesschrijven voor de Leeuwarder Courant en Dagblad van het Noorden. Met een focus op schaatsen en shorttrack: het zijn traditioneel de onderdelen waarop Nederland goed scoort.
Tekst Radboud Droog, fotografie Kick Hommes (Johan Stobbe) en Douwe Bijlsma
De inwoner van Balk is drie weken onderweg. Pendelend tussen hotel en schaatsbanen legt hij de verrichtingen van Femke Kok, Jorrit Bergsma, Jenning de Boo en al die anderen vast. Hopend op eremetaal, op historische uitslagen en wie weet, een verkeerde wissel. Stobbe was erbij in 2010, toen Sven Kramer door zijn coach Gerard Kemkers naar de foutieve baan werd gestuurd. Het kostte Kramer zijn gouden medaille op de 10.000 meter.
Liever hoopt Stobbe in Milaan op een vrolijkere bijdrage; van Femke Kok die als eerste Nederlandse vrouw Olympisch goud op de 500 meter wil veroveren. Bij het schrijven van dit stuk was dit resultaat nog niet bekend. Maar er blijft genoeg over om op terug te kijken. Stobbe maakte immers zoveel mee.
Al tijdens de School voor Journalistiek in Utrecht werkte hij twee jaar bij NRC, waar hij onder meer de wekelijkse rubriek Tribune vulde met antwoorden van Nederlandse topsporters. “Toen nog met een buzzer en ik was een van de eerste studenten met een eigen mobiele telefoon. Zo’n bak met een enorme antenne erop”, zegt. “Die telefoon rinkelde tijdens de les soms.” Maar de docenten vonden het goed: het betrof immers journalistiek werk? En daarna belandde de jonge twintiger via de Balkster Courant – de krant waar zijn vader heel lang werkte – bij de Leeuwarder Courant. Hij is er sinds een paar chef-sport. De Winterspelen vormen sinds 2010 een terugkerend hoogtepunt.
Vijf keer naar de Spelen, vijf anekdotes die Johan Stobbe tijdens de vorige edities verzamelde:
1. Vancouver 2010: het kaartje dat niet te koop was
Zijn eerste Olympische Winterspelen leveren meteen een goed verhaal op. Stobbe heeft een kaartje voor de ijshockeyfinale Canada–VS. In de metro, tussen rood-witte shirts en een stad die zichtbaar onder hoogspanning staat, draait een man zich om. In zijn hand een rol Canadese dollars. ‘I want your ticket’, zegt de in Canadese kleuren gehulde fan. Tienduizend dollar. Stobbe weigert. Het kaartje staat op zijn naam, gekoppeld aan zijn accreditatie. En bovendien: sommige momenten moet je niet wegdoen, zelfs niet voor veel geld. Stobbe bezocht de finale en maakte live mee dat het Canadese wonderkind Sidney Crosby in extra tijd de golden goal maakte. Onbetaalbaar.
2. De curlingles die geen les was
In Korea woonde hij een jaar voor de spelen een pré Olympisch schaatstoernooi bij. “Niemand sprak daar Engels. In het eerste restaurant maakten we met handen en voeten duidelijk dat we ‘speciality of the house’ wilden eten. We kregen een bordje met glibberige schijfjes, wat nog het meest leek op rauwe kwal.” Een dag later vroegen we een Koreaan in het perscentrum om het woord kip in het Koreaans op te schrijven.” De rest van de week at hij alleen maar kip. “Een jaar later lag in het persrestaurant gelukkig een uitgebreide en leesbare menukaart.”
3. De Sidney Crosby-ervaring
Na de ijshockeyfinale staat hij in de mixed zone. Stobbe besluit niet in de weg te lopen en gaat in een leeg interviewvak staan. Omdat hij de Canadese media hun werk wil laten doen en hij er per slot van rekening als ‘toerist’ is. En dan verschijnt Sidney Crosby, de held van de natie die kort daarvoor de winnende goal maakte. Precies het eerste lege vak waar Crosby in kan stappen, is dat van Stobbe. Binnen seconden staat hij midden in een kolkende massa verslaggevers. “Maar ik ben toch maar even naar achteren gestapt.”
4. Peking, een leven tussen testen en protocollen
De Winterspelen van 2022 voelen door de corona-epidemie anders. Minder sportromantiek, meer logistiek. Testen, testen en nog eens testen. Vaak meerdere keren op een dag. De angst om in het vliegtuig besmet te raken. Want het schrikbeeld is: positief testen in China en dan niet naar een hotel, maar naar een oud sanatorium. “Een soort gevangenis,” noemt hij het. Hij gaat zelfs thuis in quarantaine vóór vertrek. “Het was constant spannend, en bij momenten erg surrealistisch. Je zag de hele dag mensen in laboratoriumpakken.”
5. De Wissel
In 2010 is hij erbij wanneer Sven Kramer op de 10.000 meter de verkeerde baan in wordt gestuurd door coach Gerard Kemkers. Stobbe had vanwege de naderende deadline twee artikelen voorbereid: Sven wint, of Sven verliest. “Maar niet dit. En dan heb je vijf minuten om het allemaal te herschrijven.”
