Janine droomt groter

Tekst Ate de Jong, foto’s privécollectie

Voetbal kreeg ze van huis uit mee. Haar vader (Eduard Reekers, de sigaren- en sigarettenboer in de Prins Hendrikstraat in Leeuwarden, red.) is fanatiek Cambuursupporter. Hij nam haar en haar broer vaak mee naar de wedstrijden. Een keer was hij de toegangskaarten vergeten. Zenuwen, en dat begreep Janine wel: het was tegen Heerenveen. 

Ze hield ook van kaatsen, maar uiteindelijk vond ze voetbal, keepen, leuker. Nu speelt ze bij FC Groningen in de eerste divisie, te vergelijken met de Keuken Kampioen Divisie. Waar ligt haar kracht? “In de reddingen, dus op de lijn goed keepen. Goeie timing, snelle reactie. Weten wanneer iemand gaat schieten. Dat je ziet: nu gaat ze aanleggen voor een schot zodat ik goed kan reageren. En dan op de goeie plek staan natuurlijk.” Het meevoetballen, het opbouwen met de bal aan de voet, kan beter. En haar tempo kan hoger, daar traint ze hard voor, vier dagen per week.

Ze is rustiger geworden, zegt ze. Tegen de scheidsrechter wil ze nog wel eens uitvallen - overigens buiten zijn gehoorafstand - en haar teamgenoten vuurt ze aan, maar positief. Schelden? Nooit. Het helpt ook niet: schelden op je teamgenoten. Wordt niemand beter van. 

Mooiste redding
Haar mooiste redding was tegen Heerenveen: “We stonden met Groningen met 3-2 voor, maar kwamen onder druk. En toen haalde ik er één uit de kruising, met een mooie zweefduik. Ik kon er nog net met de vingertoppen bij. Ja, die heb ik nog wel eens teruggezien. Was ook op een belangrijk moment natuurlijk, 3-2 voor.”

Heel speciaal was ook de wedstrijd tegen Jong ADO, op 15 november vorig jaar: “Normaal spelen we bij Be Quick in Haren, en dat is een mooi maar klein complex. Maar nu speelden we voor het eerst in de clubgeschiedenis in de Euroborg. En we werden op dezelfde manier ontvangen als de mannen. Er waren tienduizend supporters. Fantastisch.”

Het was geen gemakkelijke wedstrijd. In de eerste helft stond FC Groningen onder druk. “Op die momenten hield keeper Janine Reekers de FC op de been,” stond de volgende dag in het Dagblad van het Noorden. Janine is geen vrouw van grote woorden. “Ik keepte goed”, zegt ze bescheiden, “en in de tweede helft waren wij beter. We wonnen met 3-0 en dat voor zo veel mensen. Echt fantastisch.” 

Door de zege nam Groningen de koppositie in de tweede divisie over van Jong ADO Den Haag. Uiteindelijk promoveerden ze samen naar de eerste divisie.

Eredivisie
Spelen in de eerste divisie: een droom kwam uit. Maar Janine droomt groter. Op dit moment knokt Groningen voor lijfsbehoud, maar, optimistisch: “Er zijn nog twaalf wedstrijden te gaan.” Met haar team de eredivisie bereiken, dat zou ultiem zijn. Ze denkt dat het kan, misschien over een, twee jaar. Ze hebben een mooi team, een mix van veel jonge en een paar ervaren speelsters. Aan haar inzet zal het niet liggen. Onlangs verloren ze met 3-0 van Jong Ajax. Maar het Dagblad van het Noorden schreef opnieuw dat ze uitblonk.

Ze is gedreven. Zelf vindt ze het vrij normaal, maar vorige week prees haar vader die gedrevenheid: “Hij heeft in de loop van de jaren gezien hoe ik werk, studie en het voetbal combineerde. ‘Petje af, Janine,’ zei hij. En natuurlijk is dat leuk om te horen. Je hebt het zelf niet zo in de gaten. Het is je passie, je vindt het leuk en als het leuk is gaat het gemakkelijker.” 

“En dat voor een appel en een ei,” zegt vader Eduard. Ja, geeft ze toe, de vergoedingen liggen helaas nog niet zo hoog. Daar heeft ze ook gemengde gevoelens over. Aan de ene kant snapt ze het wel: het mannenvoetbal levert natuurlijk veel meer op. Aan de andere kant: de vrouwen zijn er bijna twintig uur per week mee bezig. En een betere vergoeding komt ook de sport ten goede. 

Ook in haar werk gaat ze voor de volle honderd procent. Ze is sportfysiotherapeut - haalde onlangs haar master - en begint binnenkort bij haar nieuwe werkgever: Fysio 058. Topsport of breedtesport maakt haar niet uit, maar mensen die door een blessure soms wel een jaar niet kunnen sporten, langzaam maar zeker beter maken, vindt ze prachtig werk. Mensen helpen, dienstbaar zijn. 

Schattig
Ze wordt gesteund door familie, vrienden, haar vriendin Jody en haar nieuwe werkgever. En, dat wist ze niet, ze heeft fans. Meisjes hadden een spandoek gemaakt: “Reekers, mogen we je shirt?” Schattig, vond ze dat. En, nog een geluk, de vrouwen mochten toevallig die dag hun shirts weggeven.

Met Jody, waar ze al vier jaar mee samenwoont, hoopt ze ooit kinderen te krijgen. En nee, die hoeven geen keeper te worden. Maar eerlijk is eerlijk, voetballer, dat zou wel héél leuk zijn. En Jody voetbalt ook, dus met de genen zit het wel goed.

Vrouwen die op vrouwen vallen, is geen enkel item binnen het vrouwenvoetbal. Anders dan bij de mannen waar homoseksualiteit nog steeds een taboe is. In de vorige Groot Leeuwarden las ze het stuk over twee vrouwen die drie zoons kregen en opvoedden in Wytgaard. En hoe zij in het verleden hebben gestreden voor de regenbooggemeenschap. Gelukkig is dat niet meer nodig is, tenminste niet in het vrouwenvoetbal. 

Van MKV’29 naar FC Groningen