Het laatste rondje van ijsmeester Gerrit Seegers (81)
LEEUWARDEN – Ze waren er allemaal bij. De drie ijsbaandirecteuren, bij wie Gerrit Seegers (81) de afgelopen decennia als ijsmeester werkte. En ze waren niet alleen. Echtgenote Carin, de kinderen en kleinkinderen en de vaste club collega-ijsmeesters: ze wilden allemaal bij het pensioenfeestje van Gerrit Seegers zijn; bij zijn laatste rondje op de Zamboni. Grote afwezige was kameel Snelle Abdul, maar die werd door niemand gemist…
Tekst Radboud Droog, fotografie elfstedenhal.nl
Op het middenterrein van de Elfstedenhal was het op de laatste vrijdag van maart daarom extra gezellig. De dweilmachine was versierd met ballonnen, er was taart en enkele aanwezigen hielden korte toespraken. Gerrit Seegers vormde het stralende middelpunt, al was dat een beetje tegen zijn zin in. Want vooraf had hij het nog zo verteld: geen drukte. Dat was allemaal niet nodig. Gedoe. Liever op de achtergrond, zoals hij dat al meer dan veertig jaar deed.
Liever geen emoties
Maar een vertrek via de achterdeur? Een afscheid zonder gebaren? Het zou niet passend zijn geweest. Een leven lang op de Zamboni, een periode waarin Gerrit Seegers zich zeer verdienstelijk voor de schaatssport en het shorttrack in het bijzonder maakte: zo iemand verdiende een hoogwaardig adieu. Bovendien manifesteerde Gerrit zich op en rond het ijs als een uiterst vriendelijke, altijd vrolijke en immer geduldige man die aan eenieder zijn luisterend oor leende.
“Ach”, fluistert Carin, “Gerrit houdt er nou eenmaal niet van om zijn emoties te tonen. Ik denk dat hij er daarom een beetje tegen een afscheidsfeestje opzag.” Gerrit Miedema, Johan van der Kooi en Klaas Siderius werkten met Gerrit toen zij de organisatie van de Leeuwarder ijshal leidden. Siderius is de huidige directeur van de Elfstedenhal. Kundig, betrouwbaar, behulpzaam, aardig en wijs: het drietal reageert bijna identiek wanneer gevraagd om Gerrit met een paar woorden te omschrijven. “Hij was er altijd en maakte veel indruk.” Lead by example, zeggen de Engelsen. En dat was precies wat Gerrit in al die jaren heeft gedaan.
Beetje ingetuind
Zelf relativeert hij het liever. “Ik ben er een beetje ingetuind vandaag,” zegt hij met een glimlach. “Maar ik had wel wat verwacht. Het werd de hele week al wat stil op de app.” Klein, noemt hij het afscheid. “Maar wel gemeend en met hart.” En dat is misschien wel de kern van wie Gerrit Seegers is: geen man van grote woorden, maar van daden. Van zorgen dat het ijs ligt zoals het moet liggen.
Dat begon lang voor de Elfstedenhal. In de jaren zeventig stond hij al in de turnzaal, als trainer. Later volgde het ijs. Niet als groot talent op de langebaan, maar als liefhebber. “Ik heb drie jaar marathon geschaatst.” In de jaren tachtig rolde hij het vak in. “Er viel iemand uit en toen zeiden ze: kom maar gauw.” In de oude ijshal werd gebouwd aan wat later het fundament zou blijken voor het Friese schaatsen: dankzij schoolschaatsen, recreatie én structuur.
Mister Shorttrack
Zijn grote liefde werd het shorttrack. Als trainer van het Gewest Friesland en Trias Leeuwarden en als begeleider en aanjager. Vijf keer in de week trainen, in het weekend nog eens extra op pad. “Dat waren tropenjaren.” Namen als Jeroen Otter en Niels Kerstholt - de voormalige en huidige bondscoach - passeren als vanzelf. Jongens die hij zag groeien, die hij begeleidde en die hem nog altijd kennen. ‘Mister Shorttrack’ wordt hij genoemd. Gerrit vindt dat wel mooi. Het is tenslotte ‘zijn’ sport. Het lesgeven vond hij geweldig, al heeft hij dat in vergelijking met zijn carrière als ijsmeester te kort kunnen doen. En dat is allemaal de schuld van een kameel.
Zware heupblessure
Die gooide letterlijk roet in het eten. Bij een evenement, lang geleden, werd Gerrit gevraagd mee te doen aan een kamelenrace. Die was georganiseerd om de opening van de Frieslandhal extra glans te geven. “Er zouden prominenten meedoen, maar die durfden op het laatste moment niet meer. Toen ben ik er maar opgestapt. Die bokaal is voor mij, dacht ik.” Het dier dacht daar anders over. De kameel ging onderuit en Gerrit hield er een zware heupblessure aan over. Acht jaar sukkelen en een nieuw heup volgden. Het was het einde van zijn trainerscarrière.
“En ik had het kunnen weten”, zegt Gerrit. “Voordat de race begon was ik even naar de kameel toegelopen. Snelle Abdul, zo heette hij. Toen ik vlak bij hem was, spuugde de kameel naar me. Haha.”
Liefde voor het vak
Liever kruipt hij achter het stuur van de Zamboni. Een vak apart en hij vertelt er enthousiast over. “Er zit een prachtig mes onder. Dat moet vlijmscherp zijn. Het water moet zestig graden zijn. Je haalt er een millimeter af en dan moet alles weer perfect vlak worden. Het is een gevoel. Een ervaringsberoep.”
En dat gevoel ontwikkel je niet zomaar. “Na twee jaar begint het een beetje te komen.” Als hij thuis naar wedstrijden op de buis kijkt, ziet hij meteen hoe het ijs erbij ligt. Temperaturen, lagen, snelheid: alles moet kloppen. Het is onzichtbaar werk, maar bepalend voor wat er op het ijs gebeurt. En wat dat laatste rondje betreft: dat moet nog worden bezien. Gerrit is beslist als hij zegt: “De laatste keer? Bist gek? Dit was een ambtelijk afscheid, zeg maar. Want ik zal heus nog wel eens een rondje maken. Als ze me bellen, kom ik. Natuurlijk!”
