Een olifant met vijf poten mag gewoon bestaan
LEEUWARDEN - Wie in juli over het terrein van DOAS in Leeuwarden liep, hoorde géén gillende kinderen. Wat wel opviel: een geconcentreerde stilte. Tachtig kinderen per dag, timmerend en schroevend. “Je ziet ze amper terug. Niemand wil naar huis,” vertelt Mariese Schuurman, zakelijk leider en stuwende kracht achter Stoereloer. Tijdens de jaarlijkse zomerweek kunnen kinderen uit de regio creatief aan de slag met gerecycled materiaal en echt gereedschap.
In 2013 begon Stoereloer als een initiatief voor kinderen uit Huizum-West, een wijk waar vakantie niet altijd vanzelfsprekend is. “We wilden geen truttig knutselclubje,” zegt Mariese. “Maar een plek waar kinderen stoere dingen kunnen maken, waar techniek, kunst en ambacht samenkomen. Vandaar die naam: Stoereloer.” De locatie - De Oude Ambachtsschool (DOAS) - legde een gouden combinatie. “Je voelt de geschiedenis van handwerk hier. Het past bij wat we willen overbrengen.”
Wat begon als een zomeractiviteit, groeide uit tot een stichting met jaarrond projecten en partners zoals diverse welzijnsorganisaties. “We willen er zijn voor alle kinderen, en specifiek voor kinderen die anders buiten de boot vallen.” Kinderen die in armoede of creatieve armoede opgroeien. Dat laatste komt ook vaak voor.” Voor kinderen uit de stad en dorpen van de gemeente Leeuwarden.
Met je handen denken
De kinderen bij Stoereloer werken met zagen, hamers, tangen en boren. Al die jaren is er nog nooit iets mis gegaan. “Dat komt doordat wij ze het vertrouwen geven. Dan worden ze voorzichtiger, en ze helpen elkaar.” Tijdens de zomerweek begeleiden kunstenaars en vrijwilligers de kinderen. “We zeggen altijd: als een kind besluit dat een olifant vijf poten heeft, dan heeft een olifant vijf poten! Ze mogen maken wat ze willen.”
Mariese gelooft in ‘met je handen denken’. “Vroeger werd vaak gezegd dat werken met je handen minderwaardig is. Maar er zijn enorm veel kinderen die perfect met hun handen denken. Onze wereld is gebouwd door mensenhanden. Ik wil dat ambacht weer cool wordt. Het is de toekomst, en die ligt bij de kinderen.”
Magie in de maakplaats
De impact is vaak groot. “We hadden eens een jongen die erg lastig in de omgang zou zijn. Maar daar merkten we helemaal niets van: hij was helemaal in de ban van het smidsvuur. Aan het einde van de week zei hij: ‘Ik weet wat ik wil worden! Smid.’” Precies dat zaadje hoopt Mariese te planten. “Je wilt dat een kind later terugdenkt aan hier. Dat Stoereloer misschien wel de keuze om vakman te worden heeft aangezwengeld.”
De sfeer tijdens de zomerweek noemt ze ‘magisch’. Ook voor de vrijwilligers. Sommigen waren ooit deelnemer zoals Berber, die vijf jaar meedeed aan de zomerweek en nu als vrijwilliger meehielp. “Dat is hartverwarmend.”
Van zomerweek naar Uitvindersacademie
De zomerweek is nog steeds het kloppend hart, maar Stoereloer is in ontwikkeling. “We willen door. En daarom zijn we bezig met de Uitvindersacademie.” Die moet vanaf schooljaar 2026–2027 van start gaan. “Geselecteerde kinderen uit groep 7 en 8 krijgen dan wekelijks les in onze werkplaats. Samen met kunstenaars, bedrijven en onderwijs werken ze aan techniek- en maakopdrachten. Uitdagingen uit de praktijk.”
De pilot wordt voorbereid met scholengemeenschap Proloog. Ook bedrijven als Bouwbedrijf De Vries, Wetsus en Omrin zijn betrokken. Maar: “We missen nog de jaarrond financiering. Nu leven we van projectsubsidie naar projectsubsidie. Terwijl we juist de kunstenaars, die onmisbaar zijn, meer zekerheid willen bieden.”
Oproep aan de stad
De zorgen over financiering zijn ernstig. “Alle regelingen zijn overbelast. Daarom hopen we dat meer bedrijven zich aan ons willen verbinden. Via materiaal, sponsoring of een sociale investering.” Mariese: “We zijn een plek waar kinderen leren spelen, denken en maken. Waar ze ontdekken dat ze iets kunnen. Dat is cruciaal. Voor henzelf, én voor onze toekomst.”
Tot slot, hoe vat je Stoereloer samen? Mariese lacht. “Je voelt het als je hier bent. Een creatieve plek met stoer materiaal, vrijheid en vertrouwen.”
Mini-maker uit Snakkerburen
Berber (12) begon als deelnemer en stond dit jaar als jongste vrijwilliger tussen de kinderen. “Ik doe mee sinds ik zeven ben. Elk jaar is het weer een superleuk begin van de vakantie,” zegt Berber uit Snakkerburen. Haar meesterwerk? “Een elektrische gitaar van blik, hout en een snaar.” Dit jaar hielp ze als vrijwilliger. “Je maakt zelf niks, maar je helpt juist de kinderen. Dat was leuk, want ik wil later kleuterjuf worden.”
Tekst Marije de Lange, foto’s Jeroen van de Bovenkamp
